Weekend @ Montañita

Na een week heel hard werken, hadden we ons weekend dubbel en dik verdiend. Doordat we al meerdere malen met onze "collega's" gaan eten waren (en dit niet een licht slaatje was, maar pizza of andere vettige kost), stelden Roberto en Andres voor om op zaterdag deel te nemen aan de ochtendwandeling van de plaatselijke fitnessclub van de universiteit. De wandeling zou 5 km zijn rond het -toch wel grote- domein van ESPOL. Roberto pikte ons op om 8u 's morgens (op een zaterdag!) en samen reden we naar de fitness. Trouwens: hij kwam gewoon op tijd! Hij gaf echter wel toe dat hij zich er extra voor had ingespannen. Al snel kregen we een energiebar en "strawberry flavored water" (jieeuw!) toegestopt om de tocht zeker te overleven. Er was ook de mogelijkheid om de tocht al lopend af te leggen, maar wijselijk kozen we ervoor om te stappen - misschien een volgende keer ;). Na de tocht was er naar Ecuadoraanse gewoonte voedsel voorzien. Arno kocht een potje encebollado (vis-ajuinsoepje), Sofie proefde en Kaat dacht er het hare van. 's Namiddags kozen we ervoor om een beetje te chillen. Een filmpje werd opgezet maar al snel werd dat film-kijken een dutje doen. We moesten immers klaar zijn voor de avond die kwam ...

Om 18.30u werden we opgepikt door een taxi. Hij bracht ons naar de busterminal waar we afgesproken hadden met Alejandro, Felix en Jhonny. Zij zouden ons meenemen naar Montañita, een kustplaats aan de zuidkust van Ecuador op ongeveer 3 uur rijden van Guayaquil. Het dorpje is bekend om zijn hostals met strodaken en bamboemuren, waar de bruinverbrande gringo's rondhangen in korte broeken en surfers over straat flaneren met boards onder de armen. Ook het nachtleven hier is zeker de moeite waard. Een hele straat vol kleine cocktailbars, feestjes op het strand, spontaan ontstane kampvuurtjes en grote -minder aantrekkelijke- discotheken waar je alle muziekstijlen terugvindt. We gingen een strawberry daiquiri drinken en genoten van wat salsa, samba en merengue op het strand. Tegen 3 uur sloeg de vermoeidheid toe (we waren immers al van 7 uur wakker) en daarom besloten we om naar ons hotelletje te gaan.

Op zondag gingen we ontbijten in een plaatselijke taverne. Voor slechts $3 kregen we een uitgebreide maaltijd: fruitsla, eitjes, koffie, broodjes, smoothie ... Daarna maakten we een strandwandeling tot aan de rotsachtige klip La Punta. Rond 5 uur vertrokken we terug naar Guayaquil. Alejandro regelde een gammel busje waarin we meer dan één keer goed door elkaar geschud werden. Terug aan de terminal namen we samen met Jhonny een taxi naar onze residencia. Doordat alles hier overdreven goed bewaakt is, moest de chauffeur zijn legitimatiebewijs afgeven en werden onze namen in het boek aangeduid. De bewaker aan de inkom briefte zijn collega dat wij op komst waren. Hij noemde ons echter "un papita azul y dos papitas rosas", wat zoveel betekent als één blauwe en twee roze patatjes... Codetaal? Een klein uurtje later kropen we in ons 'vertrouwd' bedje, de volgende dag wachtte opnieuw een werkdag.

Wist je dat:
... je in een supermarkt in Ecuador nooit je kar terug op zijn plaats moet zetten, je laat die gewoon achter wanneer je ze niet meer nodig hebt! Beetje lui?
... je misschien beter één keer per jaar naar Ecuador komt winkelen in plaats van steeds te betalen voor plastic zakjes in de supermarkt. Die jaarvoorraad is meteen ingeslaan! Plastic slecht voor het milieu? Daar heeft een Ecuadoraan nog nooit van gehoord!
... je zelfs niet eens die massale hoeveelheid zakjes zelf hoeft te vullen? Dat doet een vriendelijke man wel voor jou, waarna hij ook nog eens de hele boel naar je auto brengt... voor een kleine fooi uiteraard.

Quote van de dag: "Als ik het lekker vind, kan ik wel veel eten. Ik ga mij zelfs een tweede bord nemen." - Kaat (die de lekkere macaroni van Sofie proeft)