Maar Roberto had al tickets voorzien voor ons en wij zouden hem daar treffen. We vertrokken dus met z'n zessen voor een bustochtje van slechts zeven uur! We ruilden dus de stad opnieuw voor uitzichten op kilometerslange bananen- en rijstplantages, om na enkele stopovers rond half 12 aan te komen in de bergen... in de gietende regen! Maar jullie wetten vast en zeker wel hoe dat voelt. Misschien nog wel iets beter dan wij ons kunnen voorstellen zelfs.
Na een beetje halfverdwaald rond te banjeren in Baños, gingen we eindelijk de juiste kant op richting Llanovientos Hostal. Toen we - al halfverzopen- ontdekten dat dit gezellige hostal helemaal bovenaan een steile straat lag, werden we even heel stil. Maar we kwamen aan bij een heel gezellig hotel, dus zouden we snel naar bed kunnen. Of dat dachten we toch tenminste... De drie meisjes bewonderden hun kamer al even, terwijl de receptionist voor de jongens in de andere kamer nog even snel een bed in elkaar knutselde. Toen het ding stond, beslisten we om nog even snel een kijkje te nemen in de stad. We gingen nog een warme choco drinken, waarvoor ze hoogstwaarschijnlijk een koe chocolade voederden, die koe deden lopen om het warm te krijgen om ze dan te melken. Want slechts een half uur na onze bestelling verschenen daar zes warme choco's op tafel. Opdrinken en naar bed!
Op zaterdagochtend stonden we vroeg op, kregen we een lekker ontbijtje in het hostal en besloten we om op pad te gaan... weer in de regen, jammer genoeg! Nadat we even rondliepen in Baños en al wat mooie berglandschappen en rivieren aanschouwden, besloten we om wat van de lokale fauna te zien ook. We bezochten een zoo met 50 verschillende inheemse dieren, waaronder een condor (trouwens het symbool op de vlag van Ecuador), toekans, ara's, kapucijnaapjes en nog zoveel meer. Na het aanschouwen van zoveel dierplezier, was het tijd om te doen wat men in Baños doet!
We gingen onze eerste "extreme sports"-ervaring opdoen: canopy'en. We gingen de vallei over in een ijzeren mand aan een gemotoriseerde kabel, die hier heel mooi als 'Tarabita' omschreven wordt. Om terug de andere kant van de vallei te bereiken (die dus eigenlijk dezelfde kant is) was er optie A: al "zittend" aan een kabel terugzoeven of optie B: al "vliegend" aan een kabel terugzoeven. Dàt was canopy'en dus. Roberto koos voor optie A, Andres & Arno gingen voor optie B. Kaat, Sofie en Paulina? Die kozen optie C, terug die Tarabita in om zo snel mogelijk weer vaste grond onder de voeten te hebben... Daarna gingen we met een spotgoedkope taxi richting het centrum van Baños, wat trouwens niet echt een grote stad is. Na even uit te rusten op een bankje in het park, besloten we om nog even wat rond te dwalen op het lokale marktje. Toen we langs de tientallen kraampjes gewandeld hadden, die trouwens allemaal dezelfde 5soorten producten verkopen, besloten we om nog even terug te gaan naar het hotel om wat uit te rusten.
We hadden namelijk voor die avond een ritje gereserveerd in een "chiva", een oude Ecuadoraanse bus zonder ramen of deuren. Een houten kot met wielen onder dus. Of dat dachten we tenminste! We stapten een regelrechte partybus op met lichtshow, de nieuwste partyhits (dingen à la "Ma Baker") en een geschifte buschauffeur. Alles aan Baños schreeuwt extreme sports, zelfs de simpelste busrit blijkt hier een risicovolle onderneming!
We werden meegenomen naar een heuvel vanwaar we een mooi zicht over de stad te zien zouden krijgen en ook de vulkaan Tungurahua zouden zien. Die vulkaan zagen we echter niet, want het was donker zo vertelde de gids. Deed een beetje denken aan de mop van "Weet jij waarom een indiaan altijd z'n hand boven z'n ogen houdt als hij in de verte kijkt? Omdat als hij z'n hand voor z'n ogen houdt, hij helemaal niets ziet". Het uitzicht op de stad was echter wel mooi: fonkelende lichtjes en mini-autootjes... Op de heuvel kregen we ook een drankje aangeboden, canelaso. Het wordt gemaakt van 'sugarcane' en smaakt voortreffelijk! De variant zonder alcohol tenminste, die met alcohol schijnt vies te zijn. Maar die proefden wij brave zieltjes uiteraard niet. Na nog even naar een straatartiest (of noemt die dan heuvelartiest) te luisteren, kropen we weer in de bus en werden we afgezet aan een discotheek. Er werd een klein feestje ingezet, al liet Arno het dansen wel wat aan zich voorbijgaan deze keer... Hij kon immers toch nooit tippen aan de dansmoves die Roberto ten toon spreidde.
Na een bescheiden feestje kropen we opnieuw onder de wol.
Op zondag gingen we vroeg opstaan want we gingen een mountainbiketrip doen, maar rond de middag wilden we naar huis terugkeren. De naam van de route was 'La Ruta de las Cascadas', of dus 'Watervalroute'. Na een ietwat moeilijke start kwam de "schwung" er toch eindelijk wat in. Alhoewel, een nieuwe outsider voor de Tourzege van 2012 werd er toch niet ontdekt... Maar aangezien zowat het hele traject bergafwaarts ging, ging het lekker vooruit. We bezochten enkele prachtige plekken, waar we genoten van het uitzicht, het (intussen) lekkere warme weer en er overviel ons opnieuw een vakantiegevoel. Toen we op weg waren, beslisten we ook om opnieuw een stop te maken om ons nog maar eens aan een stuntje te wagen: puenting. Puenting is een mooi woord voor van een brug stuiken terwijl er gelukkig genoeg een touw aan je vasthangt. Na een serieus gesprek over de 'cojones' besloot Arno om zich de sprong te riskeren, alhoewel hij toch wat zenuwachtig was. Maar die gevoelens verbleekten in het niets bij de plaatsvervangende zenuwachtigheid die Sofie voelde. Na een serieus gesprek over de "cojones" van Arno werd de sprong gewaagd. Andres deed het hem na... Prachtgevoel!
Toen we echter op weg waren naar ons laatste punt waar we zouden stoppen, brak de hel los! Een typisch Vlaamse stortbui besloot om roet in het eten te gooien. Na een aantal minuten drijfnat en zielig langs de kant van de weg te staan, kwam er opnieuw zo'n "chiva" langs. Niet te verwarren met een "chifa", want dat is hoe een Chinees restaurant hier genoemd wordt... De vriendelijke chauffeur waagde zich in de gietende regen om onze fietsjes op het dak van die "chiva" te hijsen om ons daarna terug mee te nemen naar het centrum. Dat liep dus toch nog goed af!
Eens we in het centrum aankwamen, besloten we om nog even over het marktje te lopen, waar we ook nog een partijtje schaak konden volgen. Of leren vloeken, want de ene speler was misschien de mindere in het spel, verbaal kon hij duidelijk wel zijn mannetje staan.
Intussen waren Kaat en Sofie al aan de praat geraakt met Leo, een vriendelijke marktkramer. Hier kwamen ze tot de vaststelling dat ze zowaar een gesprek konden voeren in het Spaans! Misschien leren we het dan toch nog wel? Toen er echter gevraagd werd naar het al dan niet hebben van boyfriends en eventuele trouwplannen, werd het gesprek nogal snel afgehandeld.
Daarna gingen we onze rugzakken ophalen in het hotel, waarna we nog iets gingen eten in een restaurantje in Baños. We konden dan om zes uur de bus terug naar Guayaquil nemen. Zes uur? Gingen wij niet rond de middag vertrekken? Ecuadoraanse tijdsrekening zeker...
Maar toen we aankwamen bij het busstation, bleek de laatste bus naar Guayaquil om twintig na vijf vertrokken te zijn, toen wij nog gezellig aan tafel zaten dus. Maar geen probleem, dan nemen we gewoon de bus naar Ambato en van daaruit konden we naar Guayaquil. Geen probleem, ware het niet dat we om aan te schuiven in de rij voor de bus naar Baños het hoekje om moesten lopen. We waren dus duidelijk niet de enigen die hier nog een plaatsje wilden verzilveren. Noodoplossing dus, taxi nemen naar Ambato, die waren in Baños toch spotgoedkoop. Uiteindelijk liep alles goed af en kropen we om half 3 in ons vertrouwde bedje in de residentie... Moe maar voldaan, na alweer een prachtweekend!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten