Laatste foto's

Foto's van Galapagos!

https://picasaweb.google.com/108860673300558574226/Ecuador4?authkey=Gv1sRgCOKa_O7zvpHYnQE

Huiswaarts !

Vrijdagmiddag, 13.30u:

Op donderdagmorgen vlogen we er vroeg in om ons afscheid voor te bereiden. Er werd namelijk een massa pannenkoeken gebakken door de meisjes, Arno hield zich afzijdig om de missie enige kans op slagen te geven. Na een voormiddag aan het fornuis, gingen we rond de middag naar kantoor om onze vrienden/collega’s te bedanken voor de zeer leuke periode in Ecuador. Onderweg werd elke voorbijganger ook een pannenkoek in de hand gestopt: bewaker, poetsvrouw, parkeerwachter, …
Toen we dan op kantoor iedereen verwittigd hadden dat we iets voorzien hadden voor ons afscheid, stonden er ineens een tiental mensen in een keuken die volzit als je er met 5 probeert te eten. Gezellige boel dus! Tot op het moment dat “Dr. Pilates”, die eigenlijk gewoon dr. Pelaez heet, binnenkwam. De verwarring Pilates-Pelaez wijten wij aan het feit dat Spaans ons nog steeds iets te vlug gaat, het ophouden van de gezelligheid wijten we aan het feit dat ‘de heer in kwestie’ namelijk op iedereen, dus ook op ons, het effect heeft dat we liever maar niets zeggen omdat hij er anders toch maar moeilijk over begint te doen. Zijn bezoek was echter van korte duur, en nadien ging de pret weer gewoon door. Na een opgedrongen speech van Carlos en Andres was het dan tijd om te vertrekken. We moesten immers nog enkele praktische zaken regelen. We arriveerden om stipt 15u aan de luchthaven in Guayaquil, exact zoals gepland. We checkten in en namen afscheid van Carlos en Roberto, die ons kwamen uitwuiven. Nadat de naam “Arno Roelandt” gemolesteerd door de speakers galde op de luchthaven was er nog even een paniekmoment: Arno werd immers aan een drugscontrole onderworpen (madre zal het graag horen) en Sofie was al even in paniek dat ze aan diezelfde madre zou moeten uitleggen dat “haren Arno” ineens van de aardbol verdwenen was op de luchthaven in Guayaquil. Maar gelukkig verliep die drugscontrole snel en met een goed, dus was er geen probleem. Crisis afgewend, paniekmoment voorbij.  

Toen we op het vliegtuig stapten, bleek dat we heel goede plaatsen hadden: we zaten aan de nooduitgang, dus was er lekker veel beenruimte. Voeg daar nog een dekentje en kussentje, een tv en een gezonde dosis vermoeidheid bij en je kan je ongeveer voorstellen hoe onze vlucht er aan toeging. We arriveerden vlotter dan verwacht in Madrid, waar we op dit moment nog steeds zitten.Onze “connecting flight” van Madrid naar Brussel is immers niet zo “connected” als we wel hadden gehoopt. Een luttele zeven uur na onze aankomst in Madrid kunnen we alweer verder, eindelijk naar huis. Om de tijd te doden gingen we ook dit blogbericht schrijven, met bijpassend liedje om jullie te verwittigen van onze terugkeer. Aangezien er echter geen gratis WiFi te vinden is hier, komt het wel wat laat. Maar beter laat dan nooit!
Eenmaal thuis hebben we er een tochtje van 25uur opzitten, dus zullen we vanavond wel blij zijn om eindelijk ons eigen bedje nog eens te zien. Maar eerst natuurlijk het blije weerzien met vriendjes, vriendinnen, ouders, … Al is dat weerzien met iedereen jammer genoeg niet voor ieder van ons even spoedig.

In elk geval zijn we op dit moment blij dat we naar huis mogen, want ook al was onze stage een suuuperleuke ervaring en maakten we er nieuwe vrienden, het kriebelt toch ook onze vrienden uit België terug te zien. En om een lekker biertje aan de lippen te zetten. En om lekker Belgisch te eten. En …

Besluit: Ecuador was fantastisch, maar België is ook prachtig…
We hebben er trouwens van genoten om jullie op de hoogte te houden van onze avonturen!

Trip naar Galàpagos...

Om het einde van onze (goede) stage te vieren, trakteerden we onszelf op een tripje naar de Galàpagos. We vertrokken op zaterdagmorgen om kwart na 6 met de taxi richting luchthaven. Of dat was toch tenminste het plan!Toen er om 6.40u nog steeds geen taxi was, kwam er een klein beetje paniek opzetten. Nergens voor nodig bleek achteraf, want rond half 9 vertrok onze vlucht naar de luchthaven van Baltra. En ook wij zaten op het vliegtuig. Nuja, "luchthaven" van Baltra... Strook asfalt met een hut ervoor is eigenlijk een iets correctere omschrijving. Maar je gaat dan ook niet echt naar Galàpagos om een luchthavengebouw te bewonderen.

Onze tour was trouwens helemaal uitgestippeld, inclusief taxidienst van de luchthaven naar het hotel. We stonden echter mooi rondom ons te staren op de luchthaven en zagen niet echt iemand die naar ons op zoek leek. We haalden daarom maar eens ons beste 'Spanglish' boven en vroegen of de bus die we zagen ons naar Hotel Fiesta kon brengen. Een volmondig "Si" als antwoord, dus stapten we maar de bus op. Veel verkeerd rijden was er immers toch niet mogelijk: er ligt 1 asfaltweg zonder zijstraten. Daarna werden we met de ferry overgezet van het kleine eiland Baltra naar Santa Cruz, het grootste van de eilandengroep. Uiteindelijk kwamen we goed en wel aan in het hotel... Om een uurtje na onze aankomst te vernemen dat we al even als vermist opgegeven waren door onze ophaaldienst. Na enkele excuses heen-en-weer (en een welkomstcocktail om het goed te maken) vertrokken we dan op onze eerste tocht.

We gingen naar het Charles Darwin Research Station, waar van naaldje tot draadje uitgelegd wordt wat er nu zo speciaal is aan de Galàpagos en je krijgt de ontwikkelingsgeschiedenis van de schildpaddenpopulatie op de eilanden meegedeeld in een notendop. Daarna was het tijd om deze prachtige beesten van dichterbij te gaan bekijken in het park. Eén van de bekendste dieren ter wereld heeft hier ook zijn vaste verblijfplaats. "Lonesome George", de laatst overlevende schildpad van de soort die op Pinta leefde, is hier een echte attractie.
Na deze rondleiding gingen we te voet terug naar het hotel, wat nog enkele mooie taferelen opleverde: pelikanen, blauwvoetgenten (hét uithangbord van Galàpagos) en een schattige, hongerige zeeleeuw kruisten ons pad nog. En je ziet overal waar je kijkt op Galàgagos ook kleine lavahagedissen lopen en de wereldbekende Darwinvinkjes vliegen...

Op dag twee gingen we in de voormiddag het hoger gelegen deel opzoeken van Santa Cruz. We kregen een uitleg over hoe de vulkanen van Galàpagos gevormd waren en het landschap nog steeds vorm geven en we konden de fijne uitleg dan ook onmiddellijk koppelen aan de prachtige beelden van kraters en lavatunnels, die trouwens nog steeds op ons netvlies gebrand staan. Als je het echter minder had voor de omgeving, was er ook nog een trip gepland naar een "farm", waar je nog schildpadden in het wild kon zien... We konden onze ogen niet geloven hoe veel we er zagen en hoe dicht we deze dieren wel mochten benaderen. Het wondermooie hier is ook dat je weet dat deze dieren ook echt geboren zijn in de buurt van waar je ze op dat moment ziet lopen. Na deze  leuke voormiddag was het tijd om terug te keren naar ons hotel.
Dat hotel was trouwens ook niet mis: het eten was er heerlijk, er was een zwembad, er stond een pooltafel, er was televisie op de kamer, ... Maar je gaat daar natuurlijk niet naartoe om de hele dag in je hotel te vertoeven. Daarom gingen we in de namiddag weer op pad, naar Tortuga Bay. De "Pirates of the Carribean"-films haalden de inspiratie hier dus blijkbaar. Playa Bahìa Tortuga wordt aanschouwd als één van de mooiste stranden van Galàpagos, wat niet moeilijk is om te geloven: parelwitte zandstranden en heel helder water. We zagen ook nog een nieuw soort beestjes: marine iguanas. Klinkt zeer mooi, alhoewel ze er niet echt mooi uitzien, pikzwarte leguanen liggen in trosjes op elkaar te rusten op het strand. Na die gezellige strandwandeling en een plonsje in de oceaan zat onze tweede dag er al weer op! De tijd ging blijkbaar nòg sneller hier dan op het vasteland...

Dag drie zou dan het toppunt van onze trip worden: we vertrokken al om zes uur richting de haven om de hele dag op de boot te spenderen. Het zou trouwens ook de eerste keer zijn dat we niet alleen met z'n drietjes en een gids op stap waren. Daar waren we zeker niet rouwig om: hoe meer zielen, ...
Eerst lekker ontbeten aan boord, om dan ons op het dek te begeven en te genieten van het uitzicht op de oceaan. We vaarden langs Daphne Island, wat niet veel meer is dan een rots met vogels (en 4wetenschappers die vogels tellen) op. We vaarden door naar Bartolomé, waar we aan wal gingen. Onze gids vertelde ons over het ontstaan van de Galàpagos-eilanden en nog wat meer dingen over vulkanen en we kregen ook nog een lesje over cactussoorten. Nog een paar foto's nemen en terug aan boord van de boot. Dan zetten we koers naar Sullivan Bay op het eiland San Cristobal om er te snorkelen. We zwommen in dit koude water samen met zeeleeuwen, tientallen soorten tropische vissen en zelfs pinguïns. Die laten zich namelijk naar de Galàpagos meevoeren door de koude Humbold-stroom. Raar zicht toch, zwemmen met pinguïns terwijl de zon schijnt. Maar Kaat zag misschien wel nog iets waar ze nog meer van onder de indruk was: ze zwom namelijk naast een haai!
Na ons snorkelavontuur was het tijd om huiswaarts te keren, zodat we moe maar voldaan in ons bedje kropen.

Onze laatste dag genieten van Galàpagos begonnen we opnieuw met een boottochtje. Onze eerste stop was Academy Bay, waar we veel zeeleeuwen konden zien en waar je je ook kon wagen aan een partijtje zwemmen met deze prachtdieren. Maar omdat er ook een nogal aanzienlijk aantal rotsen aanwezig waren, lieten we deze kans toch maar aan ons voorbijgaan. Goede beslissing hoor ik de mama's nu denken. Er was echter ook een minder goede beslissing genomen die dag: omdat het de vorige dag zo vlotjes ging, waren we deze keer de pillen tegen zeeziekte vergeten in het hotel. Als gevolg daarvan liepen er op Playas de Los Perros (aka Dog Beach) twee personen rond die je niet echt als 'fris en monter' zou omschreven hebben. Na een fikse wandeling ging het echter al veel beter!
Toen we onze boottocht verder zetten, waren alle problemen dan ook van de baan. Gelukkig maar! We meerden nog aan in Las Grietas, waar we opnieuw konden snorkelen. Sofie beleefde hier een nogal gedwongen romantisch moment toen ze bij haar zwembeurt ineens, gratis en voor niets, een gids bijkreeg die haar hand niet meer losliet tot ze opnieuw op het droge was geraakt. Kaat en Arno maakten van de gelegenheid dankbaar gebruik om enkele grapjes te maken voor de laatste dagen die ons nog restten.
Na dit tweede snorkelbeurtje was het alweer tijd om naar het hotel terug te keren. In de namiddag waren we dan vrij... Maar we regelden een taxi naar Garrapateros Beach, opnieuw zo'n prachtig strand! En we waren hier dan nog zo goed als helemaal alleen. De perfecte gelegenheid om nog een beetje uit te blazen op het strand en enkele leuke foto's te nemen.

Op de laatste dag stond enkel nog de terugtocht naar Guayaquil op het programma. Alles ging z'n gewone gangetje: mensen waren vriendelijk en zeer behulpzaam om alles te regelen, de Ecuadoraantjes namen het niet zo nauw met planning, ... én Sofie zag er hulpeloos genoeg uit om geholpen te worden. Dit keer werd er hardnekkig op toegezien dat Sofie nooit haar eigen rugzak zou dragen, die taak werd op zich genomen door de hotelmedewerker die ons naar de luchthaven in Baltra bracht. Na een vlotte (en korte vlucht) zit ons Galàpagosavontuur er ook alweer op!

Nu rest ons enkel nog het afscheid van onze Ecuadoraanse vrienden om over te bloggen...

Laatste stageweek.

Intussen zit onze laatste stagedag erop! Dat zorgt wel voor wat gemengde gevoelens. Alhoewel we blij zijn dat we onze stage afgerond hebben, zullen we onze collega's/vrienden hier toch wel missen! We beleefden hier immers zes hele leuke weken...

Tijdens deze laatste week wouden we dan ook nog een paar leuke dingen doen, naast het werk. Op maandag kookten we vis (Kaat was helemaal in de wolken) en bleef Javier eten. We waagden ons zelfs even aan een karaoke-moment. Er werden niet meer katten in de buurt gesignaleerd, dus al bij al zal het nog wel meegevallen zijn.
Op donderdagavond besloten we dan met z'n allen dat het tijd was om te gaan bowlen. Naar het winkelcentrum, funky shoes aan en een paar ballen gooien. Of laten vallen, op Ecuadoraanse wijze. We schatten dat er hier zo ongeveer per kwartaal een nieuwe bowlingbaan aangelegd moet worden, want het concept dat zo'n bal gemaakt is om te rollen is hier blijkbaar niet voor iedereen even duidelijk. Na nog enkele leuke foto's te maken van onze avonturen op de bowlingbaan, beslisten we dat het tijd was om huiswaarts te keren. Die laatste dag werken moest immers toch ook nog wel een aanvaardbaar productiviteitspeil kennen. Alhoewel op die laatste dag ook wel een uitgebreide lunch met onze lokale promotor ingecalculeerd werd. Misschien echter wel niet zo uitgebreid als uiteindelijk wel bleek... Iets na 1u vertrokken we, en om 5u waren we alweer ter plaatse! Maar het belangrijkste was, dat we nog maar eens lekker gegeten hebben hier in Ecuador... Misschien was deze wel de lekkerste maaltijd van allemaal! 

Nu die laatste dag er intussen helemaal op zit, kunnen we jullie meedelen dat we goed werkten aan onze stage en voor 99% klaar zijn met wat we moesten doen. Enkel nog wat kleine dingen afwerken in België en we zijn alweer een stap dichter bij het behalen van een diploma. En om dat op passende wijze te vieren, is het vanavond "afscheidsparty" bij één van onze vrienden thuis... Wij hebben er alvast zin in!
Laat maken we het hoogstwaarschijnlijk niet, want morgenvroeg vertrekt onze vlucht naar de Galàpagos-eilanden. Daar zullen we onze laatste daagjes in Ecuador doorbrengen, in het gezelschap van schildpadden, pinguïns, ...

Tot woensdag, met een allerlaatste update vanuit Ecuador !!!

Baños!

Om ons laatste 'stageweekend' op passende wijze in te zetten, hielden we het al om half 4 voor bekeken op kantoor en trokken we samen met Paulina & Andres naar de Terminal Terrestre, de busterminal hier in Guayaquil. Jullie stellen je nu hoogstwaarschijnlijk een hutje voor waar 1 bus per dag halt houdt: de terminal is een gebouw met twee verdiepingen, waar iets meer dan honderd busperonnen zijn. Het is een doolhof van jewelste en we zouden er met zijn drietjes NOOIT in slagen om hier een zitje op de juiste bus te versieren.
Maar Roberto had al tickets voorzien voor ons en wij zouden hem daar treffen. We vertrokken dus met z'n zessen voor een bustochtje van slechts zeven uur! We ruilden dus de stad opnieuw voor uitzichten op kilometerslange bananen- en rijstplantages, om na enkele stopovers rond half 12 aan te komen in de bergen... in de gietende regen! Maar jullie wetten vast en zeker wel hoe dat voelt. Misschien nog wel iets beter dan wij ons kunnen voorstellen zelfs.

Na een beetje halfverdwaald rond te banjeren in Baños, gingen we eindelijk de juiste kant op richting Llanovientos Hostal. Toen we - al halfverzopen- ontdekten dat dit gezellige hostal helemaal bovenaan een steile straat lag, werden we even heel stil. Maar we kwamen aan bij een heel gezellig hotel, dus zouden we snel naar bed kunnen. Of dat dachten we toch tenminste... De drie meisjes bewonderden hun kamer al even, terwijl de receptionist voor de jongens in de andere kamer nog even snel een bed in elkaar knutselde. Toen het ding stond, beslisten we om nog even snel een kijkje te nemen in de stad. We gingen nog een warme choco drinken, waarvoor ze hoogstwaarschijnlijk een koe chocolade voederden, die koe deden lopen om het warm te krijgen om ze dan te melken. Want slechts een half uur na onze bestelling verschenen daar zes warme choco's op tafel. Opdrinken en naar bed!


Op zaterdagochtend stonden we vroeg op, kregen we een lekker ontbijtje in het hostal en besloten we om op pad te gaan... weer in de regen, jammer genoeg! Nadat we even rondliepen in Baños en al wat mooie berglandschappen en rivieren aanschouwden, besloten we om wat van de lokale fauna te zien ook. We bezochten een zoo met 50 verschillende inheemse dieren, waaronder een condor (trouwens het symbool op de vlag van Ecuador), toekans, ara's, kapucijnaapjes en nog zoveel meer.




Na het aanschouwen van zoveel dierplezier, was het tijd om te doen wat men in Baños doet!
We gingen onze eerste "extreme sports"-ervaring opdoen: canopy'en. We gingen de vallei over in een ijzeren mand aan een gemotoriseerde kabel, die hier heel mooi als 'Tarabita' omschreven wordt. Om terug de andere kant van de vallei te bereiken (die dus eigenlijk dezelfde kant is) was er optie A: al "zittend" aan een kabel terugzoeven of optie B: al "vliegend" aan een kabel terugzoeven. Dàt was canopy'en dus. Roberto koos voor optie A, Andres & Arno gingen voor optie B.  Kaat, Sofie en Paulina? Die kozen optie C, terug die Tarabita in om zo snel mogelijk weer vaste grond onder de voeten te hebben... Daarna gingen we met een spotgoedkope taxi richting het centrum van Baños, wat trouwens niet echt een grote stad is. Na even uit te rusten op een bankje in het park, besloten we om nog even wat rond te dwalen op het lokale marktje. Toen we langs de tientallen kraampjes gewandeld hadden, die trouwens allemaal dezelfde 5soorten producten verkopen, besloten we om nog even terug te gaan naar het hotel om wat uit te rusten.

We hadden namelijk voor die avond een ritje gereserveerd in een "chiva", een oude Ecuadoraanse bus zonder ramen of deuren. Een houten kot met wielen onder dus. Of dat dachten we tenminste! We stapten een regelrechte partybus op met lichtshow, de nieuwste partyhits (dingen à la "Ma Baker") en een geschifte buschauffeur. Alles aan Baños schreeuwt extreme sports, zelfs de simpelste busrit blijkt hier een risicovolle onderneming!
We werden meegenomen naar een heuvel vanwaar we een mooi zicht over de stad te zien zouden krijgen en ook de vulkaan Tungurahua zouden zien. Die vulkaan zagen we echter niet, want het was donker zo vertelde de gids. Deed een beetje denken aan de mop van "Weet jij waarom een indiaan altijd z'n hand boven z'n ogen houdt als hij in de verte kijkt? Omdat als hij z'n hand voor z'n ogen houdt, hij helemaal niets ziet". Het uitzicht op de stad was echter wel mooi: fonkelende lichtjes en mini-autootjes... Op de heuvel kregen we ook een drankje aangeboden, canelaso. Het wordt gemaakt van 'sugarcane' en smaakt voortreffelijk! De variant zonder alcohol tenminste, die met alcohol schijnt vies te zijn. Maar die proefden wij brave zieltjes uiteraard niet. Na nog even naar een straatartiest (of noemt die dan heuvelartiest) te luisteren, kropen we weer in de bus en werden we afgezet aan een discotheek. Er werd een klein feestje ingezet, al liet Arno het dansen wel wat aan zich voorbijgaan deze keer... Hij kon immers toch nooit tippen aan de dansmoves die Roberto ten toon spreidde.
Na een bescheiden feestje kropen we opnieuw onder de wol.

Op zondag gingen we vroeg opstaan want we gingen een mountainbiketrip doen, maar rond de middag wilden we naar huis terugkeren. De naam van de route was 'La Ruta de las Cascadas', of dus 'Watervalroute'. Na een ietwat moeilijke start kwam de "schwung" er toch eindelijk wat in. Alhoewel, een nieuwe outsider voor de Tourzege van 2012 werd er toch niet ontdekt... Maar aangezien zowat het hele traject bergafwaarts ging, ging het lekker vooruit. We bezochten enkele prachtige plekken, waar we genoten van het uitzicht, het (intussen) lekkere warme weer en er overviel ons opnieuw een vakantiegevoel.

Toen we op weg waren, beslisten we ook om opnieuw een stop te maken om ons nog maar eens aan een stuntje te wagen: puenting. Puenting is een mooi woord voor van een brug stuiken terwijl er gelukkig genoeg een touw aan je vasthangt. Na een serieus gesprek over de 'cojones' besloot Arno om zich de sprong te riskeren, alhoewel hij toch wat zenuwachtig was. Maar die gevoelens verbleekten in het niets bij de plaatsvervangende zenuwachtigheid die Sofie voelde. Na een serieus gesprek over de "cojones" van Arno werd de sprong gewaagd. Andres deed het hem na... Prachtgevoel!
Toen we echter op weg waren naar ons laatste punt waar we zouden stoppen, brak de hel los! Een typisch Vlaamse stortbui besloot om roet in het eten te gooien. Na een aantal minuten drijfnat en zielig langs de kant van de weg te staan, kwam er opnieuw zo'n "chiva" langs. Niet te verwarren met een "chifa", want dat is hoe een Chinees restaurant hier genoemd wordt... De vriendelijke chauffeur waagde zich in de gietende regen om onze fietsjes op het dak van die "chiva" te hijsen om ons daarna terug mee te nemen naar het centrum. Dat liep dus toch nog goed af!

Eens we in het centrum aankwamen,  besloten we om nog even over het marktje te lopen, waar we ook nog een partijtje schaak konden volgen. Of leren vloeken, want de ene speler was misschien de mindere in het spel, verbaal kon hij duidelijk wel zijn mannetje staan.
Intussen waren Kaat en Sofie al aan de praat geraakt met Leo, een vriendelijke marktkramer. Hier kwamen ze tot de vaststelling dat ze zowaar een gesprek konden voeren in het Spaans! Misschien leren we het dan toch nog wel? Toen er echter gevraagd werd naar het al dan niet hebben van boyfriends en eventuele trouwplannen, werd het gesprek nogal snel afgehandeld.

Daarna gingen we onze rugzakken ophalen in het hotel, waarna we nog iets gingen eten in een restaurantje in Baños. We konden dan om zes uur de bus terug naar Guayaquil nemen. Zes uur? Gingen wij niet rond de middag vertrekken? Ecuadoraanse tijdsrekening zeker...
Maar toen we aankwamen bij het busstation, bleek de laatste bus naar Guayaquil om twintig na vijf vertrokken te zijn, toen wij nog gezellig aan tafel zaten dus. Maar geen probleem, dan nemen we gewoon de bus naar Ambato en van daaruit konden we naar Guayaquil. Geen probleem, ware het niet dat we om aan te schuiven in de rij voor de bus naar Baños het hoekje om moesten lopen. We waren dus duidelijk niet de enigen die hier nog een plaatsje wilden verzilveren. Noodoplossing dus, taxi nemen naar Ambato, die waren in Baños toch spotgoedkoop. Uiteindelijk liep alles goed af en kropen we om half 3 in ons vertrouwde bedje in de residentie... Moe maar voldaan, na alweer een prachtweekend!

Voorlaatste stageweek.

Deze week ging supersnel voorbij! Vandaar dat het bericht over ons weekend ook pas op vrijdag op onze blog is geraakt... Deze week werkten we immers goed door, omdat we vandaag een presentatie hadden voor onze stage. We brachten het er goed vanaf en zijn dus nu helemaal klaar voor een nieuw weekendje.

Maar om even wat stoom af te laten, gingen we op woensdag iets eten met Javier. Hij had er nood aan, want om bureaucratische redenen mag hij volgend semester niet meer lesgeven hier (alhoewel hij er uiteraard wel nog werkt!). Ook wij hadden er nood aan, want de boog kan immers niet altijd gespannen staan. We gingen opnieuw empanadas eten, maar in een Argentijns restaurant: 'La Gauchita'. Gaucho's zijn immers Argentijnse cowboys, in case you didn't know.
Daarna gingen we opnieuw naar Las Peñas om Cerro Santa Ana te "beklimmen", maar deze keer van een andere kant. Volgens Javier een gezelligere kant. Onderweg lieten we ons verleiden tot een kleine race, om ter snelst de trappen op. Kaat draagt er nog altijd de sporen van!
Aan de top stopten we even om een Caipirinha te drinken op een terrasje van een bar die als piratenschip ingericht is: Cerro Santa Ana was immers de heuvel van waarop Guayaquil vroeger verdedigd werd tegen piratenaanvallen.

Na enkele tientallen vrijende koppeltjes te passeren die op de top van de heuvel een romantische avond beleefden, besloten we dat het tijd was om onze tocht naar beneden in te zetten. Eenmaal beneden geraakt, gingen we nog snel eentje drinken in een cafeetje waar net een jazzoptreden aan de gang was.
Nog wat gezellig gebabbeld en iets gedronken terwijl we naar een leuk bandje luisterden. Een mooie afsluiter van een heel leuke avond.

Met deze herinnering nog vers in het achterhoofd delen we jullie echter ook mee dat we binnen exact één uur onze 7uur durende tocht naar Baños inzetten om ons laatste weekendje als "werkende burger in Ecuador" in te zetten. Baños staat bekend als dé plaats om extreme sports te doen, dus misschien wordt dit wel een heel wild weekendje! Al is niet iedereen in ons groepje even happig om te tonen hoe moedig ze wel zijn...

Bezoek aan Quito

Onze vierde stageweek werd afgesloten met een trip naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Hier in Guayaquil zijn ze niet altijd even enthousiast over hun hoofdstad, omdat ze eigenlijk iets minder welvarend is maar toch alle centrale diensten heeft. Dit resulteerde in het feit dat we met z'n 3tjes vertrokken naar Quito, dus de eerste keer dat we geen locals meenamen op onze trip.
Ze hadden echter wel iemand geregeld die ons kwam ophalen op de luchthaven en die ons dan eventueel Quito zou laten zien. We stapten het vliegtuig op en 35minuten daarna landden we in Quito: opstijgen en onmiddellijk landen dus ongeveer... Nadat we dan een uurtje wachtten op onze Ecuadoraanse gids, Jimmie Whitman (misschien toch niet echt typisch Ecuadoraans), gingen we een lekkere pizza eten. Dan checkten we in in ons hotel en gingen we nog snel iets drinken, Kaat kende immers wat mensen die in Quito woonden. We spraken af met Hanne en Simon in 'Strawberry Fields', een heel gezellige bar. Na één drankje hielden we het echter al voor bekeken en spraken we af om op zaterdag samen Quito te verkennen. We hadden dus toch opnieuw een "kenner" aan onze zijde.
Op zaterdag kuierden we gezellig wat door de stad: we bezochten een heuvel die een mooi uitzicht over de stad bood (met een heel lelijk beeld op die heuvel), we bezochten enkele kerken in Quito en bekeken de oude stad, die in koloniale bouwstijl opgetrokken is. Op de middag aten we een empanada (eindelijk iets normaal qua grootte), heel lekker trouwens. Daarna gingen we nog even souvenirshoppen... misschien is er wel iets voor jou bij, beste lezer!
's Avonds gingen we dan eten in een restaurantje op Plaza Foch, de uitgaansbuurt in Quito. Onze hostal lag trouwens ook in deze buurt. Na een lekkere maaltijd besloten we om ons nog eens in het Ecuadoraanse nachtleven te storten: die 'nacht' was echter een vrij kort leven beschoren, aangezien we er al vroeg aan begonnen en ook al snel moe werden dus.

Zondagochtend spraken we dan opnieuw af om met de TeleferiQo naar boven te gaan op een berg om opnieuw een mooi uitzicht over Quito te krijgen. Quito is immers een erg smalle, lang uitgestrekte stad in een vallei tussen enkele bergen (en vulkanen). Nadat we daar een poosje gezellig uitblaasden -of noem het maar puffen, want op zo'n hoogte wandelen is niet echt een pretje- besloten we dat het tijd was om opnieuw naar beneden te gaan. Maar niet vooraleer we een foto met een vicunya (mini-lama) namen, met bijpassende poncho en hoed uiteraard. Lachen met de bijgevoegde foto is toegestaan...


Daarna opnieuw de kabellift in (waar niet iedereen even gelukkig mee was), naar beneden om opnieuw de stad te verkennen. Na een middagmaal van koffiekoeken uit de bakkerij van het Hilton-hotel, die trouwens spotgoedkoop waren in tegenstelling tot wat we verwachtten, besloten we om een museum te bezoeken. Dit museum maakte van ons experts in de geschiedenis van Ecuador, van Pre-Colombiaanse periode tot het huidige Ecuador dat we nu kennen.
Een ander deel van de tentoonstelling ging dan nog over de manier waarop goud gesmeden werd in Ecuador en waarvoor dat goud allemaal nog gebruikt werd.
Niet alleen was het bezoek aan dit museum zeer leuk, er was zelfs nog een bonus aan verbonden: we ontliepen hierdoor een ware stortbui! Dit was blijkbaar ook vrij normaal in Quito, het weer is er klokvast: aangename droge voormiddagen, een bui in de namiddag om dan opnieuw een koele, maar droge avond in te zetten.
Na het museumbezoek werden we uitgenodigd bij Hanne & Simon thuis om te gaan eten, waarna ze ons gingen afzetten aan de luchthaven. Na een heerlijke maaltijd namen we het vliegtuig terug naar Guayaquil, waar David ons zou oppikken. Dat gebeurde ook, maar bij het instappen in de auto van David bleek dat de motor niet startte. Geen probleem echter, David regelde voor ons een taxi en wij kwamen veilig thuis... Gelukkig kwam ook hij veilig thuis, zij het iets later dan ons!

Opnieuw een prachtweekend dus, met gebeurtenissen die we waarschijnlijk nooit zullen vergeten...
Nog eens bedankt, Hanne en Simon (en ouders) !