Chillen in Puerto Cayo...

Tijdens het voorbije weekend maakten we nog maar eens kennis met de Ecuadoraanse opvoeding over tijd: slechts twee uur na wat we eerst afspraken vertrokken we richting Puerto Cayo. Maar goed, het weekend was ingezet en wij waren in vakantiestemming. Over die "enkele minuutjes" gingen we ons toch niet druk maken. Trouwens, als we ons ergens druk over wilden maken: we vertrokken richting zee terwijl er een nationaal alarm voor tropische stormen aan zee van kracht was...

Nadat we aankwamen in Puerto Cayo ging iedereen een plaatsje zoeken om te slapen die nacht, want zoals je kan zien waren we dit weekend vrij talrijk. Nadat de beslissingen getroffen waren, besloten we dat het tijd was om iets te gaan eten: aangezien Puerto Cayo een vissersdorp is, was het menu nogal eenzijdig. Ietwat problematisch als je geen fan bent van vis, maar als je het wel lust, is Puerto Cayo zowat de hemel op aarde. Verser dan hier zal je de vis niet vinden. Gelukkig ook wel, want van wondermooie presentatie moeten ze 't niet hebben. Alles lijkt er zowat vervallen, maar dat valt enkel die Westerlingen met hun hoge standaarden op natuurlijk...

Nadat we onze buikjes rond aten, was het tijd om er een gezellige avond van te maken. De Belgjes zorgden voor een kampvuur, de Ecuadoraantjes voor het gitaarspel en de zang. Drankjes werden door beide zijden verzorgd. Dat liet zo wel zijn sporen na op enkele weekendtrippers. Wijzelf waren natuurlijk 'oud en wijs genoeg' om ons niet in dergelijke situaties verzeild te laten geraken. Nadat we nog enkele danspasjes uit de benen schudden (wat niet bij iedereen even soepel verliep), besloten we dat het bedtijd was...

Op zaterdag waagden we ons aan een Ecuadoraans ontbijt, 'bolòn. Het wordt gemaakt van groene banaan (zoals ALLES hier in Ecuador) en kaas. Lichte kost als ontbijt, daar doen die Ecuadoranen niet aan mee! Toen wij onze buikjes alweer meer dan rond gegeten hadden, beslisten onze 'lokale vrienden' dat er nog wel plaats was voor wat meer ontbijt! Wat wel voor wat ongeloof zorgde bij ons... Toen ook die portie voedsel verorberd werd, maakten we een korte wandeling in de branding. We zaten immers in een "restaurantje" vlak aan zee...

Daarna zochten we een ander stuk strand op, midden in een nationaal park. De omgeving was er dus zeker niet mis! We gingen naar het strand van Los Frailes, omdat de golven daar iets leuker waren. Wat er zo 'leuk' aan is? Je kan het nog het beste vergelijken met een emmer water gooien over enkele Lego-mannetjes: je weet wel waar ze staan als het water eraan komt, maar welke richting ze opgaan als het water hen raakt is voor alles en iedereen één groot mysterie...
Kaat en Sofie hielden het daarom al vrij snel voor bekeken, Arno liet zich nog even verder door elkaar klutsen. Dat leverde trouwens nog enkele grappige beelden op ook...

Daarna hadden we honger als een paard en gingen we dus opnieuw vis eten. Daarna kwam kampvuuravond nummer twee eraan. Na nog een vuurtje stoken, wat hangmat-hangen en enkele spelletjes was ook deze dag alweer voltooid verleden tijd... Wat gaan de dagen hier toch snel!

Op zondag gingen we dan nog een boottochtje maken. Het bootje was echter niet meer van de jongste, wat ervoor zorgde dat niet iedereen evenveel vertrouwen had in de goede afloop van dit avontuur. Maar we waren niet zover gekomen om nu bang te wezen... Dus hop, de boot in!
Na een gezellig tochtje over het water vroeg onze gids of er iemand wou zwemmen in de oceaan. De ene besliste al iets vastberadener dan de andere dat dat een goed idee was, maar uiteindelijk belandden we toch met z'n achten in het water...

Toen besliste de helft dat ze genoeg avontuur hadden meegemaakt voor die dag, de andere helft zou nog graag eens een walvis gezien hebben in zijn natuurlijke habitat. Er werd dus van boot gewisseld, zodat één boot terug naar het vasteland kon en de andere boot het ruime sop kon kiezen. Wij zaten uiteraard in de boot die nog even doorging! Alhoewel we daar niet allemaal even kalm onder bleven...

We hadden verwacht om ergens heel erg in de verte misschien een glimp op te vangen van iets wat op een walvisstaart leek. Groot was onze verbazing dus als we ineens op een vijf- tot tiental meter van ons bootje (dat op dat moment steeds kleiner en in slechtere staat leek) een dier van om en bij de dertig ton zagen opduiken uit de golven. Als we dan nog even later te horen kregen door onze stuurman dat er zo'n beestje onder onze boot doorzwom, bleef niet iedereen in onze boot daar even kalm onder...

Nadat we enkele van deze prachtige dieren (en hun jongen) zagen, was het tijd om terug te keren naar het vasteland. Groot was onze opluchting toen we het strand terug konden zien. Misschien ietwat voorbarig, want net voor we aan land zouden gaan kapseisde onze boot nog bijna! Dat laatste avontuurtje kon er nog wel bij. Veilig en wel stapten we het strand op en vertrokken we huiswaarts, met alweer een heleboel leuke herinneringen aan onze trip... Die zit er trouwens al voor de helft op intussen. Maar omdat het glas ook halfvol kan zijn: we hebben nog iets meer dan 3 weken om van Ecuador te genieten. En als alle momenten verlopen zoals dit voorbije weekend, dan wordt het de beste trip van ons leven!