Klik hier vooraleer je verder leest...
Gisteren werd een belangrijke mijlpaal in het leven van Arno Roelandt: hij zou voor de eerste keer de was doen! Gelukkig waren er twee "ervaren" dames aan zijn zijde om die arme jongen toch wat te helpen. We gingen naar 'het waskot' om aan onze noodzakelijke karwei te beginnen. Naar Ecuadoraanse gewoonte: veel groter dan nodig, die wasruimte!
We sorteerden alle was al op voorhand zodat alles vlot zou verlopen. Strak plan! Helaas was de uitvoering iets minder fantastisch. We stopten alle kleren in de wasmachine, twijfelden of het de wasmachine was, stopten alle kleren in de droogkast, twijfelden opnieuw of het de wasmachine was, stopten alle kleren weer in de wasmachine, ... én toen ontdekten we het "wasverzachterbakje" (is dat eigenlijk wel een Nederlands woord?). Conclusie: we hadden het in de juiste machine gekregen...
Vanaf dan zou het dus een fluitje van een cent worden: gewoon een programma selecteren en wachten. Maar dat bleek nu toch ook niet direct het geval te zijn. Na enkele weloverwogen keuzes door Kaat & Sofie (Arno was intussen immers al lang het noorden kwijt!) waren we helemaal klaar om onze kleren te wassen. Hier stopt het verhaal dan, zou je denken. Maar... de wasmachines hadden een doorzichtige bovenkant, met als gevolg dat we alle drie een wasmachine uitkozen om even gefascineerd te staren naar hoe onze kleertjes het er vanaf brachten. We gingen dan ook nog eens even alles vergelijken, om te beslissen of we al moesten nadenken over welke nieuwe kleren we zouden gaan kopen de volgende dag of we gewoon een half uurtje terug naar onze kamers konden... Ohja, 'alles vergelijken': voor onze kleren van anderhalve week gebruikten we "slechts" 4 wasmachines.
Na een half uur in spanning te zitten wachten, gingen we controleren of alles aan de verwachtingen voldeed. Alles leek normaal, dus waren we toch al halverwege geraakt. Maar dan kwam de tweede stap: het dilemma wat er in de droogkast gaat en wat niet... Opnieuw waren het de dames die beslissingen troffen, waarna we gezamenlijk schietgebedjes prevelden in de hoop dat we niet de helft van onze zorgvuldig uitgekozen Ecuador-garderobe zonet naar de vaantjes hadden geholpen. Nog een half uurtje later viel het verdict dan.
Conclusie 1: Onze moeilijke opdracht werd succesvol beëindigd!
Conclusie 2: Arno's nieuwe-man-gehalte: -1.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten