Baños!

Om ons laatste 'stageweekend' op passende wijze in te zetten, hielden we het al om half 4 voor bekeken op kantoor en trokken we samen met Paulina & Andres naar de Terminal Terrestre, de busterminal hier in Guayaquil. Jullie stellen je nu hoogstwaarschijnlijk een hutje voor waar 1 bus per dag halt houdt: de terminal is een gebouw met twee verdiepingen, waar iets meer dan honderd busperonnen zijn. Het is een doolhof van jewelste en we zouden er met zijn drietjes NOOIT in slagen om hier een zitje op de juiste bus te versieren.
Maar Roberto had al tickets voorzien voor ons en wij zouden hem daar treffen. We vertrokken dus met z'n zessen voor een bustochtje van slechts zeven uur! We ruilden dus de stad opnieuw voor uitzichten op kilometerslange bananen- en rijstplantages, om na enkele stopovers rond half 12 aan te komen in de bergen... in de gietende regen! Maar jullie wetten vast en zeker wel hoe dat voelt. Misschien nog wel iets beter dan wij ons kunnen voorstellen zelfs.

Na een beetje halfverdwaald rond te banjeren in Baños, gingen we eindelijk de juiste kant op richting Llanovientos Hostal. Toen we - al halfverzopen- ontdekten dat dit gezellige hostal helemaal bovenaan een steile straat lag, werden we even heel stil. Maar we kwamen aan bij een heel gezellig hotel, dus zouden we snel naar bed kunnen. Of dat dachten we toch tenminste... De drie meisjes bewonderden hun kamer al even, terwijl de receptionist voor de jongens in de andere kamer nog even snel een bed in elkaar knutselde. Toen het ding stond, beslisten we om nog even snel een kijkje te nemen in de stad. We gingen nog een warme choco drinken, waarvoor ze hoogstwaarschijnlijk een koe chocolade voederden, die koe deden lopen om het warm te krijgen om ze dan te melken. Want slechts een half uur na onze bestelling verschenen daar zes warme choco's op tafel. Opdrinken en naar bed!


Op zaterdagochtend stonden we vroeg op, kregen we een lekker ontbijtje in het hostal en besloten we om op pad te gaan... weer in de regen, jammer genoeg! Nadat we even rondliepen in Baños en al wat mooie berglandschappen en rivieren aanschouwden, besloten we om wat van de lokale fauna te zien ook. We bezochten een zoo met 50 verschillende inheemse dieren, waaronder een condor (trouwens het symbool op de vlag van Ecuador), toekans, ara's, kapucijnaapjes en nog zoveel meer.




Na het aanschouwen van zoveel dierplezier, was het tijd om te doen wat men in Baños doet!
We gingen onze eerste "extreme sports"-ervaring opdoen: canopy'en. We gingen de vallei over in een ijzeren mand aan een gemotoriseerde kabel, die hier heel mooi als 'Tarabita' omschreven wordt. Om terug de andere kant van de vallei te bereiken (die dus eigenlijk dezelfde kant is) was er optie A: al "zittend" aan een kabel terugzoeven of optie B: al "vliegend" aan een kabel terugzoeven. Dàt was canopy'en dus. Roberto koos voor optie A, Andres & Arno gingen voor optie B.  Kaat, Sofie en Paulina? Die kozen optie C, terug die Tarabita in om zo snel mogelijk weer vaste grond onder de voeten te hebben... Daarna gingen we met een spotgoedkope taxi richting het centrum van Baños, wat trouwens niet echt een grote stad is. Na even uit te rusten op een bankje in het park, besloten we om nog even wat rond te dwalen op het lokale marktje. Toen we langs de tientallen kraampjes gewandeld hadden, die trouwens allemaal dezelfde 5soorten producten verkopen, besloten we om nog even terug te gaan naar het hotel om wat uit te rusten.

We hadden namelijk voor die avond een ritje gereserveerd in een "chiva", een oude Ecuadoraanse bus zonder ramen of deuren. Een houten kot met wielen onder dus. Of dat dachten we tenminste! We stapten een regelrechte partybus op met lichtshow, de nieuwste partyhits (dingen à la "Ma Baker") en een geschifte buschauffeur. Alles aan Baños schreeuwt extreme sports, zelfs de simpelste busrit blijkt hier een risicovolle onderneming!
We werden meegenomen naar een heuvel vanwaar we een mooi zicht over de stad te zien zouden krijgen en ook de vulkaan Tungurahua zouden zien. Die vulkaan zagen we echter niet, want het was donker zo vertelde de gids. Deed een beetje denken aan de mop van "Weet jij waarom een indiaan altijd z'n hand boven z'n ogen houdt als hij in de verte kijkt? Omdat als hij z'n hand voor z'n ogen houdt, hij helemaal niets ziet". Het uitzicht op de stad was echter wel mooi: fonkelende lichtjes en mini-autootjes... Op de heuvel kregen we ook een drankje aangeboden, canelaso. Het wordt gemaakt van 'sugarcane' en smaakt voortreffelijk! De variant zonder alcohol tenminste, die met alcohol schijnt vies te zijn. Maar die proefden wij brave zieltjes uiteraard niet. Na nog even naar een straatartiest (of noemt die dan heuvelartiest) te luisteren, kropen we weer in de bus en werden we afgezet aan een discotheek. Er werd een klein feestje ingezet, al liet Arno het dansen wel wat aan zich voorbijgaan deze keer... Hij kon immers toch nooit tippen aan de dansmoves die Roberto ten toon spreidde.
Na een bescheiden feestje kropen we opnieuw onder de wol.

Op zondag gingen we vroeg opstaan want we gingen een mountainbiketrip doen, maar rond de middag wilden we naar huis terugkeren. De naam van de route was 'La Ruta de las Cascadas', of dus 'Watervalroute'. Na een ietwat moeilijke start kwam de "schwung" er toch eindelijk wat in. Alhoewel, een nieuwe outsider voor de Tourzege van 2012 werd er toch niet ontdekt... Maar aangezien zowat het hele traject bergafwaarts ging, ging het lekker vooruit. We bezochten enkele prachtige plekken, waar we genoten van het uitzicht, het (intussen) lekkere warme weer en er overviel ons opnieuw een vakantiegevoel.

Toen we op weg waren, beslisten we ook om opnieuw een stop te maken om ons nog maar eens aan een stuntje te wagen: puenting. Puenting is een mooi woord voor van een brug stuiken terwijl er gelukkig genoeg een touw aan je vasthangt. Na een serieus gesprek over de 'cojones' besloot Arno om zich de sprong te riskeren, alhoewel hij toch wat zenuwachtig was. Maar die gevoelens verbleekten in het niets bij de plaatsvervangende zenuwachtigheid die Sofie voelde. Na een serieus gesprek over de "cojones" van Arno werd de sprong gewaagd. Andres deed het hem na... Prachtgevoel!
Toen we echter op weg waren naar ons laatste punt waar we zouden stoppen, brak de hel los! Een typisch Vlaamse stortbui besloot om roet in het eten te gooien. Na een aantal minuten drijfnat en zielig langs de kant van de weg te staan, kwam er opnieuw zo'n "chiva" langs. Niet te verwarren met een "chifa", want dat is hoe een Chinees restaurant hier genoemd wordt... De vriendelijke chauffeur waagde zich in de gietende regen om onze fietsjes op het dak van die "chiva" te hijsen om ons daarna terug mee te nemen naar het centrum. Dat liep dus toch nog goed af!

Eens we in het centrum aankwamen,  besloten we om nog even over het marktje te lopen, waar we ook nog een partijtje schaak konden volgen. Of leren vloeken, want de ene speler was misschien de mindere in het spel, verbaal kon hij duidelijk wel zijn mannetje staan.
Intussen waren Kaat en Sofie al aan de praat geraakt met Leo, een vriendelijke marktkramer. Hier kwamen ze tot de vaststelling dat ze zowaar een gesprek konden voeren in het Spaans! Misschien leren we het dan toch nog wel? Toen er echter gevraagd werd naar het al dan niet hebben van boyfriends en eventuele trouwplannen, werd het gesprek nogal snel afgehandeld.

Daarna gingen we onze rugzakken ophalen in het hotel, waarna we nog iets gingen eten in een restaurantje in Baños. We konden dan om zes uur de bus terug naar Guayaquil nemen. Zes uur? Gingen wij niet rond de middag vertrekken? Ecuadoraanse tijdsrekening zeker...
Maar toen we aankwamen bij het busstation, bleek de laatste bus naar Guayaquil om twintig na vijf vertrokken te zijn, toen wij nog gezellig aan tafel zaten dus. Maar geen probleem, dan nemen we gewoon de bus naar Ambato en van daaruit konden we naar Guayaquil. Geen probleem, ware het niet dat we om aan te schuiven in de rij voor de bus naar Baños het hoekje om moesten lopen. We waren dus duidelijk niet de enigen die hier nog een plaatsje wilden verzilveren. Noodoplossing dus, taxi nemen naar Ambato, die waren in Baños toch spotgoedkoop. Uiteindelijk liep alles goed af en kropen we om half 3 in ons vertrouwde bedje in de residentie... Moe maar voldaan, na alweer een prachtweekend!

Voorlaatste stageweek.

Deze week ging supersnel voorbij! Vandaar dat het bericht over ons weekend ook pas op vrijdag op onze blog is geraakt... Deze week werkten we immers goed door, omdat we vandaag een presentatie hadden voor onze stage. We brachten het er goed vanaf en zijn dus nu helemaal klaar voor een nieuw weekendje.

Maar om even wat stoom af te laten, gingen we op woensdag iets eten met Javier. Hij had er nood aan, want om bureaucratische redenen mag hij volgend semester niet meer lesgeven hier (alhoewel hij er uiteraard wel nog werkt!). Ook wij hadden er nood aan, want de boog kan immers niet altijd gespannen staan. We gingen opnieuw empanadas eten, maar in een Argentijns restaurant: 'La Gauchita'. Gaucho's zijn immers Argentijnse cowboys, in case you didn't know.
Daarna gingen we opnieuw naar Las Peñas om Cerro Santa Ana te "beklimmen", maar deze keer van een andere kant. Volgens Javier een gezelligere kant. Onderweg lieten we ons verleiden tot een kleine race, om ter snelst de trappen op. Kaat draagt er nog altijd de sporen van!
Aan de top stopten we even om een Caipirinha te drinken op een terrasje van een bar die als piratenschip ingericht is: Cerro Santa Ana was immers de heuvel van waarop Guayaquil vroeger verdedigd werd tegen piratenaanvallen.

Na enkele tientallen vrijende koppeltjes te passeren die op de top van de heuvel een romantische avond beleefden, besloten we dat het tijd was om onze tocht naar beneden in te zetten. Eenmaal beneden geraakt, gingen we nog snel eentje drinken in een cafeetje waar net een jazzoptreden aan de gang was.
Nog wat gezellig gebabbeld en iets gedronken terwijl we naar een leuk bandje luisterden. Een mooie afsluiter van een heel leuke avond.

Met deze herinnering nog vers in het achterhoofd delen we jullie echter ook mee dat we binnen exact één uur onze 7uur durende tocht naar Baños inzetten om ons laatste weekendje als "werkende burger in Ecuador" in te zetten. Baños staat bekend als dé plaats om extreme sports te doen, dus misschien wordt dit wel een heel wild weekendje! Al is niet iedereen in ons groepje even happig om te tonen hoe moedig ze wel zijn...

Bezoek aan Quito

Onze vierde stageweek werd afgesloten met een trip naar Quito, de hoofdstad van Ecuador. Hier in Guayaquil zijn ze niet altijd even enthousiast over hun hoofdstad, omdat ze eigenlijk iets minder welvarend is maar toch alle centrale diensten heeft. Dit resulteerde in het feit dat we met z'n 3tjes vertrokken naar Quito, dus de eerste keer dat we geen locals meenamen op onze trip.
Ze hadden echter wel iemand geregeld die ons kwam ophalen op de luchthaven en die ons dan eventueel Quito zou laten zien. We stapten het vliegtuig op en 35minuten daarna landden we in Quito: opstijgen en onmiddellijk landen dus ongeveer... Nadat we dan een uurtje wachtten op onze Ecuadoraanse gids, Jimmie Whitman (misschien toch niet echt typisch Ecuadoraans), gingen we een lekkere pizza eten. Dan checkten we in in ons hotel en gingen we nog snel iets drinken, Kaat kende immers wat mensen die in Quito woonden. We spraken af met Hanne en Simon in 'Strawberry Fields', een heel gezellige bar. Na één drankje hielden we het echter al voor bekeken en spraken we af om op zaterdag samen Quito te verkennen. We hadden dus toch opnieuw een "kenner" aan onze zijde.
Op zaterdag kuierden we gezellig wat door de stad: we bezochten een heuvel die een mooi uitzicht over de stad bood (met een heel lelijk beeld op die heuvel), we bezochten enkele kerken in Quito en bekeken de oude stad, die in koloniale bouwstijl opgetrokken is. Op de middag aten we een empanada (eindelijk iets normaal qua grootte), heel lekker trouwens. Daarna gingen we nog even souvenirshoppen... misschien is er wel iets voor jou bij, beste lezer!
's Avonds gingen we dan eten in een restaurantje op Plaza Foch, de uitgaansbuurt in Quito. Onze hostal lag trouwens ook in deze buurt. Na een lekkere maaltijd besloten we om ons nog eens in het Ecuadoraanse nachtleven te storten: die 'nacht' was echter een vrij kort leven beschoren, aangezien we er al vroeg aan begonnen en ook al snel moe werden dus.

Zondagochtend spraken we dan opnieuw af om met de TeleferiQo naar boven te gaan op een berg om opnieuw een mooi uitzicht over Quito te krijgen. Quito is immers een erg smalle, lang uitgestrekte stad in een vallei tussen enkele bergen (en vulkanen). Nadat we daar een poosje gezellig uitblaasden -of noem het maar puffen, want op zo'n hoogte wandelen is niet echt een pretje- besloten we dat het tijd was om opnieuw naar beneden te gaan. Maar niet vooraleer we een foto met een vicunya (mini-lama) namen, met bijpassende poncho en hoed uiteraard. Lachen met de bijgevoegde foto is toegestaan...


Daarna opnieuw de kabellift in (waar niet iedereen even gelukkig mee was), naar beneden om opnieuw de stad te verkennen. Na een middagmaal van koffiekoeken uit de bakkerij van het Hilton-hotel, die trouwens spotgoedkoop waren in tegenstelling tot wat we verwachtten, besloten we om een museum te bezoeken. Dit museum maakte van ons experts in de geschiedenis van Ecuador, van Pre-Colombiaanse periode tot het huidige Ecuador dat we nu kennen.
Een ander deel van de tentoonstelling ging dan nog over de manier waarop goud gesmeden werd in Ecuador en waarvoor dat goud allemaal nog gebruikt werd.
Niet alleen was het bezoek aan dit museum zeer leuk, er was zelfs nog een bonus aan verbonden: we ontliepen hierdoor een ware stortbui! Dit was blijkbaar ook vrij normaal in Quito, het weer is er klokvast: aangename droge voormiddagen, een bui in de namiddag om dan opnieuw een koele, maar droge avond in te zetten.
Na het museumbezoek werden we uitgenodigd bij Hanne & Simon thuis om te gaan eten, waarna ze ons gingen afzetten aan de luchthaven. Na een heerlijke maaltijd namen we het vliegtuig terug naar Guayaquil, waar David ons zou oppikken. Dat gebeurde ook, maar bij het instappen in de auto van David bleek dat de motor niet startte. Geen probleem echter, David regelde voor ons een taxi en wij kwamen veilig thuis... Gelukkig kwam ook hij veilig thuis, zij het iets later dan ons!

Opnieuw een prachtweekend dus, met gebeurtenissen die we waarschijnlijk nooit zullen vergeten...
Nog eens bedankt, Hanne en Simon (en ouders) !

Foto's Puerto Cayo & Quito

https://picasaweb.google.com/108860673300558574226/Ecuador3?authkey=Gv1sRgCLenwbCWtvLIuQE

“Wordt er daar eigenlijk ook gewerkt…?!”

Aangezien we via mail, facebook, sms, skype … de laatste tijd overladen worden met allerlei vragen die als volgt klinken: “Wordt er daar eigenlijk ook gewerkt of nemen jullie gewoon een beetje vakantie?!”, besloten we om eens een blogbericht te wijten aan onze wekelijkse bezigheden. Nu we in de helft van onze stageperiode zitten, lijkt het ons dé perfecte timing om even te verduidelijken waar wij ons hier zoal mee bezig houden. Ter ontgoocheling van velen loopt het onderzoeksproject waaraan we hier participeren niet bij kleine, schattige Ecuadoraanse kindjes, maar bij eveneens kleine, ietwat minder schattige Ecuadoraanse ingenieursstudenten. Het is een vier jaar durend onderzoeksproject dat een samensmelting is van computer experts en onderwijskundigen. We proberen even kort en bondig te schetsen waar men met deze samenwerking naartoe wil.

Elk individu ontwikkelt zich doorheen zijn of haar schoolcarrière op een verschillende manier. Zowel in het basis als secundair onderwijs heeft de leerkracht nog wat speelruimte om met deze verschillen om te gaan. Wanneer er echter de stap wordt gezet naar het hoger of universitair onderwijs kan er met deze verschillen vaak geen rekening meer worden gehouden. In Ecuador worden deze verschillen tussen studenten nog eens geaccentueerd door de kloof tussen de publieke en private scholen wat betreft onderwijskwaliteit. Deze verschillen maken het de Ecuadoraanse docent heel moeilijk om aan de ‘gemiddelde’ student te gaan onderwijzen. Idealiter wil men dus met dit onderzoeksproject een elektronische tool ontwikkelen die de interactie van studenten opneemt en analyseert. Hierdoor verkrijgt de docent op een snelle manier geschikte informatie over de studenten, zodat er kan ingespeeld worden op de verschillende onderwijsnoden van elk van hen. Momenteel bevindt het onderzoeksproject zich in het tweede 'levensjaar'. Wijzelf zullen aan de hand van onze stage input voorzien om de elektronische tool te leren hoe informatie op te nemen en te analyseren.

Aan de hand van deze korte beschrijving kunnen jullie hoogstwaarschijnlijk afleiden dat we tijdens de week niet veel van de Ecuadoraanse zon kunnen genieten, omdat we de volledige werkdag spenderen aan de bureau en achter de pc (en dat in wat voor ons eigenlijk een vakantieperiode zou moeten zijn!). Dit levert op het einde van de dag wel vaak grappige taferelen (zie foto) en fantastische uitspraken (zie quotes van de dag) op. Ziezo, nu weten jullie ook dat we hier niet alleen het prachtige land verkennen, maar van maandag tot vrijdag braaf en voorbeeldig aan het werk zijn!

Quotes van de dag (na een lange en vermoeiende dag werken):

"Ik heb teveel energie door altijd binnen achter die computer te zitten. Ik word daar zo energetisch van!" - Kaat

"Het menselijke schuurpapier zit hier aan tafel (haha)!" - Arno

Chillen in Puerto Cayo...

Tijdens het voorbije weekend maakten we nog maar eens kennis met de Ecuadoraanse opvoeding over tijd: slechts twee uur na wat we eerst afspraken vertrokken we richting Puerto Cayo. Maar goed, het weekend was ingezet en wij waren in vakantiestemming. Over die "enkele minuutjes" gingen we ons toch niet druk maken. Trouwens, als we ons ergens druk over wilden maken: we vertrokken richting zee terwijl er een nationaal alarm voor tropische stormen aan zee van kracht was...

Nadat we aankwamen in Puerto Cayo ging iedereen een plaatsje zoeken om te slapen die nacht, want zoals je kan zien waren we dit weekend vrij talrijk. Nadat de beslissingen getroffen waren, besloten we dat het tijd was om iets te gaan eten: aangezien Puerto Cayo een vissersdorp is, was het menu nogal eenzijdig. Ietwat problematisch als je geen fan bent van vis, maar als je het wel lust, is Puerto Cayo zowat de hemel op aarde. Verser dan hier zal je de vis niet vinden. Gelukkig ook wel, want van wondermooie presentatie moeten ze 't niet hebben. Alles lijkt er zowat vervallen, maar dat valt enkel die Westerlingen met hun hoge standaarden op natuurlijk...

Nadat we onze buikjes rond aten, was het tijd om er een gezellige avond van te maken. De Belgjes zorgden voor een kampvuur, de Ecuadoraantjes voor het gitaarspel en de zang. Drankjes werden door beide zijden verzorgd. Dat liet zo wel zijn sporen na op enkele weekendtrippers. Wijzelf waren natuurlijk 'oud en wijs genoeg' om ons niet in dergelijke situaties verzeild te laten geraken. Nadat we nog enkele danspasjes uit de benen schudden (wat niet bij iedereen even soepel verliep), besloten we dat het bedtijd was...

Op zaterdag waagden we ons aan een Ecuadoraans ontbijt, 'bolòn. Het wordt gemaakt van groene banaan (zoals ALLES hier in Ecuador) en kaas. Lichte kost als ontbijt, daar doen die Ecuadoranen niet aan mee! Toen wij onze buikjes alweer meer dan rond gegeten hadden, beslisten onze 'lokale vrienden' dat er nog wel plaats was voor wat meer ontbijt! Wat wel voor wat ongeloof zorgde bij ons... Toen ook die portie voedsel verorberd werd, maakten we een korte wandeling in de branding. We zaten immers in een "restaurantje" vlak aan zee...

Daarna zochten we een ander stuk strand op, midden in een nationaal park. De omgeving was er dus zeker niet mis! We gingen naar het strand van Los Frailes, omdat de golven daar iets leuker waren. Wat er zo 'leuk' aan is? Je kan het nog het beste vergelijken met een emmer water gooien over enkele Lego-mannetjes: je weet wel waar ze staan als het water eraan komt, maar welke richting ze opgaan als het water hen raakt is voor alles en iedereen één groot mysterie...
Kaat en Sofie hielden het daarom al vrij snel voor bekeken, Arno liet zich nog even verder door elkaar klutsen. Dat leverde trouwens nog enkele grappige beelden op ook...

Daarna hadden we honger als een paard en gingen we dus opnieuw vis eten. Daarna kwam kampvuuravond nummer twee eraan. Na nog een vuurtje stoken, wat hangmat-hangen en enkele spelletjes was ook deze dag alweer voltooid verleden tijd... Wat gaan de dagen hier toch snel!

Op zondag gingen we dan nog een boottochtje maken. Het bootje was echter niet meer van de jongste, wat ervoor zorgde dat niet iedereen evenveel vertrouwen had in de goede afloop van dit avontuur. Maar we waren niet zover gekomen om nu bang te wezen... Dus hop, de boot in!
Na een gezellig tochtje over het water vroeg onze gids of er iemand wou zwemmen in de oceaan. De ene besliste al iets vastberadener dan de andere dat dat een goed idee was, maar uiteindelijk belandden we toch met z'n achten in het water...

Toen besliste de helft dat ze genoeg avontuur hadden meegemaakt voor die dag, de andere helft zou nog graag eens een walvis gezien hebben in zijn natuurlijke habitat. Er werd dus van boot gewisseld, zodat één boot terug naar het vasteland kon en de andere boot het ruime sop kon kiezen. Wij zaten uiteraard in de boot die nog even doorging! Alhoewel we daar niet allemaal even kalm onder bleven...

We hadden verwacht om ergens heel erg in de verte misschien een glimp op te vangen van iets wat op een walvisstaart leek. Groot was onze verbazing dus als we ineens op een vijf- tot tiental meter van ons bootje (dat op dat moment steeds kleiner en in slechtere staat leek) een dier van om en bij de dertig ton zagen opduiken uit de golven. Als we dan nog even later te horen kregen door onze stuurman dat er zo'n beestje onder onze boot doorzwom, bleef niet iedereen in onze boot daar even kalm onder...

Nadat we enkele van deze prachtige dieren (en hun jongen) zagen, was het tijd om terug te keren naar het vasteland. Groot was onze opluchting toen we het strand terug konden zien. Misschien ietwat voorbarig, want net voor we aan land zouden gaan kapseisde onze boot nog bijna! Dat laatste avontuurtje kon er nog wel bij. Veilig en wel stapten we het strand op en vertrokken we huiswaarts, met alweer een heleboel leuke herinneringen aan onze trip... Die zit er trouwens al voor de helft op intussen. Maar omdat het glas ook halfvol kan zijn: we hebben nog iets meer dan 3 weken om van Ecuador te genieten. En als alle momenten verlopen zoals dit voorbije weekend, dan wordt het de beste trip van ons leven!

Derde werkweek...

Tijdens de derde werkweek hier in Guayaquil besloten we dat het nog maar eens tijd was om enkele gastronomische ontdekkingen te doen. Of misschien denken we dat maar? Misschien werd ons wel aangeboden om mee te gaan eten door de mensen hier omdat ze zich frustreerden over het feit dat we wel cavia proeven, maar niet de lokale delicatessen. Guayaquil staat er namelijk om bekend dat ze enkele heel lekkere gerechten hebben op basis van zeevruchten. Daarom werd op dinsdag beslist om samen met enkele mensen van ESPOL te gaan lunchen om 'ceviche' te proeven.
We deden dit echter wel met een bang hartje, want er waren al enkele mensen die ons waarschuwden dat onze Westerse maagjes hoogstwaarschijnlijk niet echt opgewassen zouden zijn tegen deze maaltijd. Die berichten werden even naar de achtergrond verdrongen en we stapten in de auto om te lunchen.

We proefden 'ceviche con camarones', 'ceviche con pescado' en 'casuela': 3 gerechten op basis van overheerlijke zeevruchten. En niemand werd er ziek van! Tenminste, toch niet van die zeevruchten. Er bleek echter wel een klein probleempje te zijn met de combinatie Kaat Cornelis-pindanoten. Na een korte mindere periode is ze echter alweer helemaal piekfijn in orde.
Maar deze korte mindere periode zorgde wel voor een overload aan bezorgde mensen, hoogstwaarschijnlijk een fikse uitbrander van onze stagepromotor Katherine aan het adres van onze vriend David, en een tiental conversaties die startten met de woorden: 'Hello. Kate, how are you feeling?' en een verplichte aankoop van enkele pilletjes en vieze drankjes.

Maar we overleefden het dus, en zijn bijgevolg helemaal klaar voor onze trip naar Puerto Cayo dit weekend waar we zullen genieten van nog meer seafood (zonder pindanoten!) en hoogstwaarschijnlijk nog enkele drankjes... Er zullen namelijk een tiental mensen de trip aanvatten en de inkopen werden vandaag al gedaan!

 ¡Hasta luego!

Weekendje Cuenca...

Om onze tweede werkweek op passende wijze af te sluiten, kwam David ons om 17 u oppikken om naar Cuenca te gaan, een stad die bekend staat om zijn prachtige koloniale architectuur. Toen we de baan opgingen (in een veel comfortabeler busje dan het vorige weekend trouwens), verwachtten we opnieuw de desolate landschappen te zien die we tijdens onze trip naar Montañita zagen. Dit was echter helemaal niet het geval: nu reden we namelijk het vruchtbare binnenland van Ecuador in. Kilometerslang zagen we rijstplantages, honderden bananenbomen, ... Toen waren we al een beetje onder de indruk, wisten wij veel dat dit niet zo veel later in het niets zou verbleken bij de andere 'wonderen der natuur' van dat weekend!

Na een tweetal uurtjes rijden, werd het landschap wat bergachtiger. We gingen toen de bergpas over aan een iets hogere snelheid dan gehoopt. We werden echter overdonderd door een ongelooflijk uitzicht, waardoor we niet echt doodsangsten uitstonden. Dat ongelooflijk uitzicht zie je hier op een fotootje.

Toen we aankwamen in Cuenca werden we opgehaald door een 'plaatselijke schone' (hoewel daar wel wat discussie over was), Anita. We werden afgezet aan ons supergezellig hotelletje 'Le Cigale'. Je kon hier slapen en ontbijten voor $8 per nacht trouwens! Wat een ongelooflijke meevaller... Na onze aankomst aten we iets in het hotel zelf. Niet alleen de prijs was een schot in de roos, er was ook nog lekker eten!
Nadat we onze buikjes rond aten, gingen we nog even de stad in en dronken nog iets in de bar 'El Inca'. Omdat we nogal moe waren van de trip hielden we het echter vrij snel voor bekeken: dat zachte bed in & slapen.

Op zaterdagochtend werd iedereen rustig wakker, behalve David. Die viel namelijk uit het stapelbed en was dus onmiddellijk wakker! Dan ging iedereen zich douchen, maar hier viel een eerste minpuntje te ontdekken, warm water beschikbaar: 30seconden per persoon. We lieten het echter niet aan ons hart komen en gingen naar beneden om te ontbijten. Na een lekker fruitslaatje trokken we de stad in. We besloten om alles te voet te doen, we hadden immers al genoeg in de auto gezeten de voorbije weken! Cuenca is een immens mooie stad met gebouwen in koloniale bouwstijlen, kleine vrouwtjes in traditionele klederdracht en enkele prachtige kerken. We kuierden dus gezellig door de stad, bezochten een kleine zoo en gingen in een zeer gezellige taverne iets eten.


Toen de avond viel, gingen we op aanraden van Anita een ijsje eten. Je kan de smaken bewonderen op de foto hiernaast. Misschien valt er wel iets speciaals op als je 'm eens even heel goed in detail bekijkt...

Daarna gingen we nog iets drinken in 'Lush', een hippe bar die versierd was met Marvel-comic legendes (die ons allemaal volslagen vreemd waren, met uitzondering van Spider-Man). Lichtjes aangeschoten gingen we dan nog voor een midnight snack en genoten daarna van een deugddoende nachtrust.
Op zondag gingen we dan niet de stad in, maar naar een Nationaal Park. Parque Nacional Cajas is een gebied van 28.500 hectare (!!) en tevens één van de mooiste dingen die we hier, of misschien wel overal, al zagen. We wandelden door de adembenemende landschappen en namen veel foto's op een zondagstempo...

Toen we terug in Cuenca aankwamen, stond er nog een typische gebeurtenis op de agenda: een cavia eten. Dat doen de mensen in de bergstreken van Ecuador namelijk. De mensen die hier in Guayaquil wonen en horen over onze 'durf' om cavia te proeven, hebben dezelfde rare blik vol afschuw op hun gezicht als diegene die zich nu op jouw gezicht bevindt, beste lezer. Maar aangezien het tot de lokale gebruiken behoort en we besloten om Ecuador ten volle te beleven, waagden we ons eraan. Het maal viel niet bij iedereen van ons in de smaak (ook niet alle locals aten mee trouwens), maar op zich smaakt een cavia nog zo vies niet!

Na deze laatste ontdekking in Cuenca was het tijd om de tocht naar onze -intussen vertrouwde- residencia in te zetten om daar moe maar voldaan te arriveren. Dat was het plan tenminste, maar we kregen er nog een leuke bonus bovenop: er was in het 'Centro de Convenciones Simon Bolivar' (de lokale Flanders Expo) een tentoonstelling van zeldzame old-timers. We hoefden niet lang na te denken en gingen ook dit nog meepikken. Een perfecte afsluiter van een zeer aangenaam weekend!

Nieuwe foto's!

Foto's van Montañita en Cuenca

Wasavontuur!

Klik hier vooraleer je verder leest...

Gisteren werd een belangrijke mijlpaal in het leven van Arno Roelandt: hij zou voor de eerste keer de was doen! Gelukkig waren er twee "ervaren" dames aan zijn zijde om die arme jongen toch wat te helpen. We gingen naar 'het waskot' om aan onze noodzakelijke karwei te beginnen. Naar Ecuadoraanse gewoonte: veel groter dan nodig, die wasruimte!

We sorteerden alle was al op voorhand zodat alles vlot zou verlopen. Strak plan! Helaas was de uitvoering iets minder fantastisch. We stopten alle kleren in de wasmachine, twijfelden of het de wasmachine was, stopten alle kleren in de droogkast, twijfelden opnieuw of het de wasmachine was, stopten alle kleren weer in de wasmachine, ... én toen ontdekten we het "wasverzachterbakje" (is dat eigenlijk wel een Nederlands woord?). Conclusie: we hadden het in de juiste machine gekregen...

Vanaf dan zou het dus een fluitje van een cent worden: gewoon een programma selecteren en wachten. Maar dat bleek nu toch ook niet direct het geval te zijn. Na enkele weloverwogen keuzes door Kaat & Sofie (Arno was intussen immers al lang het noorden kwijt!) waren we helemaal klaar om onze kleren te wassen. Hier stopt het verhaal dan, zou je denken. Maar... de wasmachines hadden een doorzichtige bovenkant, met als gevolg dat we alle drie een wasmachine uitkozen om even gefascineerd te staren naar hoe onze kleertjes het er vanaf brachten. We gingen dan ook nog eens even alles vergelijken, om te beslissen of we al moesten nadenken over welke nieuwe kleren we zouden gaan kopen de volgende dag of we gewoon een half uurtje terug naar onze kamers konden... Ohja, 'alles vergelijken': voor onze kleren van anderhalve week gebruikten we "slechts" 4 wasmachines.

Na een half uur in spanning te zitten wachten, gingen we controleren of alles aan de verwachtingen voldeed. Alles leek normaal, dus waren we toch al halverwege geraakt. Maar dan kwam de tweede stap: het dilemma wat er in de droogkast gaat en wat niet... Opnieuw waren het de dames die beslissingen troffen, waarna we gezamenlijk schietgebedjes prevelden in de hoop dat we niet de helft van onze zorgvuldig uitgekozen Ecuador-garderobe zonet naar de vaantjes hadden geholpen. Nog een half uurtje later viel het verdict dan.

Conclusie 1: Onze moeilijke opdracht werd succesvol beëindigd!

Conclusie 2: Arno's nieuwe-man-gehalte: -1.

Weekend @ Montañita

Na een week heel hard werken, hadden we ons weekend dubbel en dik verdiend. Doordat we al meerdere malen met onze "collega's" gaan eten waren (en dit niet een licht slaatje was, maar pizza of andere vettige kost), stelden Roberto en Andres voor om op zaterdag deel te nemen aan de ochtendwandeling van de plaatselijke fitnessclub van de universiteit. De wandeling zou 5 km zijn rond het -toch wel grote- domein van ESPOL. Roberto pikte ons op om 8u 's morgens (op een zaterdag!) en samen reden we naar de fitness. Trouwens: hij kwam gewoon op tijd! Hij gaf echter wel toe dat hij zich er extra voor had ingespannen. Al snel kregen we een energiebar en "strawberry flavored water" (jieeuw!) toegestopt om de tocht zeker te overleven. Er was ook de mogelijkheid om de tocht al lopend af te leggen, maar wijselijk kozen we ervoor om te stappen - misschien een volgende keer ;). Na de tocht was er naar Ecuadoraanse gewoonte voedsel voorzien. Arno kocht een potje encebollado (vis-ajuinsoepje), Sofie proefde en Kaat dacht er het hare van. 's Namiddags kozen we ervoor om een beetje te chillen. Een filmpje werd opgezet maar al snel werd dat film-kijken een dutje doen. We moesten immers klaar zijn voor de avond die kwam ...

Om 18.30u werden we opgepikt door een taxi. Hij bracht ons naar de busterminal waar we afgesproken hadden met Alejandro, Felix en Jhonny. Zij zouden ons meenemen naar Montañita, een kustplaats aan de zuidkust van Ecuador op ongeveer 3 uur rijden van Guayaquil. Het dorpje is bekend om zijn hostals met strodaken en bamboemuren, waar de bruinverbrande gringo's rondhangen in korte broeken en surfers over straat flaneren met boards onder de armen. Ook het nachtleven hier is zeker de moeite waard. Een hele straat vol kleine cocktailbars, feestjes op het strand, spontaan ontstane kampvuurtjes en grote -minder aantrekkelijke- discotheken waar je alle muziekstijlen terugvindt. We gingen een strawberry daiquiri drinken en genoten van wat salsa, samba en merengue op het strand. Tegen 3 uur sloeg de vermoeidheid toe (we waren immers al van 7 uur wakker) en daarom besloten we om naar ons hotelletje te gaan.

Op zondag gingen we ontbijten in een plaatselijke taverne. Voor slechts $3 kregen we een uitgebreide maaltijd: fruitsla, eitjes, koffie, broodjes, smoothie ... Daarna maakten we een strandwandeling tot aan de rotsachtige klip La Punta. Rond 5 uur vertrokken we terug naar Guayaquil. Alejandro regelde een gammel busje waarin we meer dan één keer goed door elkaar geschud werden. Terug aan de terminal namen we samen met Jhonny een taxi naar onze residencia. Doordat alles hier overdreven goed bewaakt is, moest de chauffeur zijn legitimatiebewijs afgeven en werden onze namen in het boek aangeduid. De bewaker aan de inkom briefte zijn collega dat wij op komst waren. Hij noemde ons echter "un papita azul y dos papitas rosas", wat zoveel betekent als één blauwe en twee roze patatjes... Codetaal? Een klein uurtje later kropen we in ons 'vertrouwd' bedje, de volgende dag wachtte opnieuw een werkdag.

Wist je dat:
... je in een supermarkt in Ecuador nooit je kar terug op zijn plaats moet zetten, je laat die gewoon achter wanneer je ze niet meer nodig hebt! Beetje lui?
... je misschien beter één keer per jaar naar Ecuador komt winkelen in plaats van steeds te betalen voor plastic zakjes in de supermarkt. Die jaarvoorraad is meteen ingeslaan! Plastic slecht voor het milieu? Daar heeft een Ecuadoraan nog nooit van gehoord!
... je zelfs niet eens die massale hoeveelheid zakjes zelf hoeft te vullen? Dat doet een vriendelijke man wel voor jou, waarna hij ook nog eens de hele boel naar je auto brengt... voor een kleine fooi uiteraard.

Quote van de dag: "Als ik het lekker vind, kan ik wel veel eten. Ik ga mij zelfs een tweede bord nemen." - Kaat (die de lekkere macaroni van Sofie proeft)