Huiswaarts !

Vrijdagmiddag, 13.30u:

Op donderdagmorgen vlogen we er vroeg in om ons afscheid voor te bereiden. Er werd namelijk een massa pannenkoeken gebakken door de meisjes, Arno hield zich afzijdig om de missie enige kans op slagen te geven. Na een voormiddag aan het fornuis, gingen we rond de middag naar kantoor om onze vrienden/collega’s te bedanken voor de zeer leuke periode in Ecuador. Onderweg werd elke voorbijganger ook een pannenkoek in de hand gestopt: bewaker, poetsvrouw, parkeerwachter, …
Toen we dan op kantoor iedereen verwittigd hadden dat we iets voorzien hadden voor ons afscheid, stonden er ineens een tiental mensen in een keuken die volzit als je er met 5 probeert te eten. Gezellige boel dus! Tot op het moment dat “Dr. Pilates”, die eigenlijk gewoon dr. Pelaez heet, binnenkwam. De verwarring Pilates-Pelaez wijten wij aan het feit dat Spaans ons nog steeds iets te vlug gaat, het ophouden van de gezelligheid wijten we aan het feit dat ‘de heer in kwestie’ namelijk op iedereen, dus ook op ons, het effect heeft dat we liever maar niets zeggen omdat hij er anders toch maar moeilijk over begint te doen. Zijn bezoek was echter van korte duur, en nadien ging de pret weer gewoon door. Na een opgedrongen speech van Carlos en Andres was het dan tijd om te vertrekken. We moesten immers nog enkele praktische zaken regelen. We arriveerden om stipt 15u aan de luchthaven in Guayaquil, exact zoals gepland. We checkten in en namen afscheid van Carlos en Roberto, die ons kwamen uitwuiven. Nadat de naam “Arno Roelandt” gemolesteerd door de speakers galde op de luchthaven was er nog even een paniekmoment: Arno werd immers aan een drugscontrole onderworpen (madre zal het graag horen) en Sofie was al even in paniek dat ze aan diezelfde madre zou moeten uitleggen dat “haren Arno” ineens van de aardbol verdwenen was op de luchthaven in Guayaquil. Maar gelukkig verliep die drugscontrole snel en met een goed, dus was er geen probleem. Crisis afgewend, paniekmoment voorbij.  

Toen we op het vliegtuig stapten, bleek dat we heel goede plaatsen hadden: we zaten aan de nooduitgang, dus was er lekker veel beenruimte. Voeg daar nog een dekentje en kussentje, een tv en een gezonde dosis vermoeidheid bij en je kan je ongeveer voorstellen hoe onze vlucht er aan toeging. We arriveerden vlotter dan verwacht in Madrid, waar we op dit moment nog steeds zitten.Onze “connecting flight” van Madrid naar Brussel is immers niet zo “connected” als we wel hadden gehoopt. Een luttele zeven uur na onze aankomst in Madrid kunnen we alweer verder, eindelijk naar huis. Om de tijd te doden gingen we ook dit blogbericht schrijven, met bijpassend liedje om jullie te verwittigen van onze terugkeer. Aangezien er echter geen gratis WiFi te vinden is hier, komt het wel wat laat. Maar beter laat dan nooit!
Eenmaal thuis hebben we er een tochtje van 25uur opzitten, dus zullen we vanavond wel blij zijn om eindelijk ons eigen bedje nog eens te zien. Maar eerst natuurlijk het blije weerzien met vriendjes, vriendinnen, ouders, … Al is dat weerzien met iedereen jammer genoeg niet voor ieder van ons even spoedig.

In elk geval zijn we op dit moment blij dat we naar huis mogen, want ook al was onze stage een suuuperleuke ervaring en maakten we er nieuwe vrienden, het kriebelt toch ook onze vrienden uit België terug te zien. En om een lekker biertje aan de lippen te zetten. En om lekker Belgisch te eten. En …

Besluit: Ecuador was fantastisch, maar België is ook prachtig…
We hebben er trouwens van genoten om jullie op de hoogte te houden van onze avonturen!