Trip naar Galàpagos...

Om het einde van onze (goede) stage te vieren, trakteerden we onszelf op een tripje naar de Galàpagos. We vertrokken op zaterdagmorgen om kwart na 6 met de taxi richting luchthaven. Of dat was toch tenminste het plan!Toen er om 6.40u nog steeds geen taxi was, kwam er een klein beetje paniek opzetten. Nergens voor nodig bleek achteraf, want rond half 9 vertrok onze vlucht naar de luchthaven van Baltra. En ook wij zaten op het vliegtuig. Nuja, "luchthaven" van Baltra... Strook asfalt met een hut ervoor is eigenlijk een iets correctere omschrijving. Maar je gaat dan ook niet echt naar Galàpagos om een luchthavengebouw te bewonderen.

Onze tour was trouwens helemaal uitgestippeld, inclusief taxidienst van de luchthaven naar het hotel. We stonden echter mooi rondom ons te staren op de luchthaven en zagen niet echt iemand die naar ons op zoek leek. We haalden daarom maar eens ons beste 'Spanglish' boven en vroegen of de bus die we zagen ons naar Hotel Fiesta kon brengen. Een volmondig "Si" als antwoord, dus stapten we maar de bus op. Veel verkeerd rijden was er immers toch niet mogelijk: er ligt 1 asfaltweg zonder zijstraten. Daarna werden we met de ferry overgezet van het kleine eiland Baltra naar Santa Cruz, het grootste van de eilandengroep. Uiteindelijk kwamen we goed en wel aan in het hotel... Om een uurtje na onze aankomst te vernemen dat we al even als vermist opgegeven waren door onze ophaaldienst. Na enkele excuses heen-en-weer (en een welkomstcocktail om het goed te maken) vertrokken we dan op onze eerste tocht.

We gingen naar het Charles Darwin Research Station, waar van naaldje tot draadje uitgelegd wordt wat er nu zo speciaal is aan de Galàpagos en je krijgt de ontwikkelingsgeschiedenis van de schildpaddenpopulatie op de eilanden meegedeeld in een notendop. Daarna was het tijd om deze prachtige beesten van dichterbij te gaan bekijken in het park. Eén van de bekendste dieren ter wereld heeft hier ook zijn vaste verblijfplaats. "Lonesome George", de laatst overlevende schildpad van de soort die op Pinta leefde, is hier een echte attractie.
Na deze rondleiding gingen we te voet terug naar het hotel, wat nog enkele mooie taferelen opleverde: pelikanen, blauwvoetgenten (hét uithangbord van Galàpagos) en een schattige, hongerige zeeleeuw kruisten ons pad nog. En je ziet overal waar je kijkt op Galàgagos ook kleine lavahagedissen lopen en de wereldbekende Darwinvinkjes vliegen...

Op dag twee gingen we in de voormiddag het hoger gelegen deel opzoeken van Santa Cruz. We kregen een uitleg over hoe de vulkanen van Galàpagos gevormd waren en het landschap nog steeds vorm geven en we konden de fijne uitleg dan ook onmiddellijk koppelen aan de prachtige beelden van kraters en lavatunnels, die trouwens nog steeds op ons netvlies gebrand staan. Als je het echter minder had voor de omgeving, was er ook nog een trip gepland naar een "farm", waar je nog schildpadden in het wild kon zien... We konden onze ogen niet geloven hoe veel we er zagen en hoe dicht we deze dieren wel mochten benaderen. Het wondermooie hier is ook dat je weet dat deze dieren ook echt geboren zijn in de buurt van waar je ze op dat moment ziet lopen. Na deze  leuke voormiddag was het tijd om terug te keren naar ons hotel.
Dat hotel was trouwens ook niet mis: het eten was er heerlijk, er was een zwembad, er stond een pooltafel, er was televisie op de kamer, ... Maar je gaat daar natuurlijk niet naartoe om de hele dag in je hotel te vertoeven. Daarom gingen we in de namiddag weer op pad, naar Tortuga Bay. De "Pirates of the Carribean"-films haalden de inspiratie hier dus blijkbaar. Playa Bahìa Tortuga wordt aanschouwd als één van de mooiste stranden van Galàpagos, wat niet moeilijk is om te geloven: parelwitte zandstranden en heel helder water. We zagen ook nog een nieuw soort beestjes: marine iguanas. Klinkt zeer mooi, alhoewel ze er niet echt mooi uitzien, pikzwarte leguanen liggen in trosjes op elkaar te rusten op het strand. Na die gezellige strandwandeling en een plonsje in de oceaan zat onze tweede dag er al weer op! De tijd ging blijkbaar nòg sneller hier dan op het vasteland...

Dag drie zou dan het toppunt van onze trip worden: we vertrokken al om zes uur richting de haven om de hele dag op de boot te spenderen. Het zou trouwens ook de eerste keer zijn dat we niet alleen met z'n drietjes en een gids op stap waren. Daar waren we zeker niet rouwig om: hoe meer zielen, ...
Eerst lekker ontbeten aan boord, om dan ons op het dek te begeven en te genieten van het uitzicht op de oceaan. We vaarden langs Daphne Island, wat niet veel meer is dan een rots met vogels (en 4wetenschappers die vogels tellen) op. We vaarden door naar Bartolomé, waar we aan wal gingen. Onze gids vertelde ons over het ontstaan van de Galàpagos-eilanden en nog wat meer dingen over vulkanen en we kregen ook nog een lesje over cactussoorten. Nog een paar foto's nemen en terug aan boord van de boot. Dan zetten we koers naar Sullivan Bay op het eiland San Cristobal om er te snorkelen. We zwommen in dit koude water samen met zeeleeuwen, tientallen soorten tropische vissen en zelfs pinguïns. Die laten zich namelijk naar de Galàpagos meevoeren door de koude Humbold-stroom. Raar zicht toch, zwemmen met pinguïns terwijl de zon schijnt. Maar Kaat zag misschien wel nog iets waar ze nog meer van onder de indruk was: ze zwom namelijk naast een haai!
Na ons snorkelavontuur was het tijd om huiswaarts te keren, zodat we moe maar voldaan in ons bedje kropen.

Onze laatste dag genieten van Galàpagos begonnen we opnieuw met een boottochtje. Onze eerste stop was Academy Bay, waar we veel zeeleeuwen konden zien en waar je je ook kon wagen aan een partijtje zwemmen met deze prachtdieren. Maar omdat er ook een nogal aanzienlijk aantal rotsen aanwezig waren, lieten we deze kans toch maar aan ons voorbijgaan. Goede beslissing hoor ik de mama's nu denken. Er was echter ook een minder goede beslissing genomen die dag: omdat het de vorige dag zo vlotjes ging, waren we deze keer de pillen tegen zeeziekte vergeten in het hotel. Als gevolg daarvan liepen er op Playas de Los Perros (aka Dog Beach) twee personen rond die je niet echt als 'fris en monter' zou omschreven hebben. Na een fikse wandeling ging het echter al veel beter!
Toen we onze boottocht verder zetten, waren alle problemen dan ook van de baan. Gelukkig maar! We meerden nog aan in Las Grietas, waar we opnieuw konden snorkelen. Sofie beleefde hier een nogal gedwongen romantisch moment toen ze bij haar zwembeurt ineens, gratis en voor niets, een gids bijkreeg die haar hand niet meer losliet tot ze opnieuw op het droge was geraakt. Kaat en Arno maakten van de gelegenheid dankbaar gebruik om enkele grapjes te maken voor de laatste dagen die ons nog restten.
Na dit tweede snorkelbeurtje was het alweer tijd om naar het hotel terug te keren. In de namiddag waren we dan vrij... Maar we regelden een taxi naar Garrapateros Beach, opnieuw zo'n prachtig strand! En we waren hier dan nog zo goed als helemaal alleen. De perfecte gelegenheid om nog een beetje uit te blazen op het strand en enkele leuke foto's te nemen.

Op de laatste dag stond enkel nog de terugtocht naar Guayaquil op het programma. Alles ging z'n gewone gangetje: mensen waren vriendelijk en zeer behulpzaam om alles te regelen, de Ecuadoraantjes namen het niet zo nauw met planning, ... én Sofie zag er hulpeloos genoeg uit om geholpen te worden. Dit keer werd er hardnekkig op toegezien dat Sofie nooit haar eigen rugzak zou dragen, die taak werd op zich genomen door de hotelmedewerker die ons naar de luchthaven in Baltra bracht. Na een vlotte (en korte vlucht) zit ons Galàpagosavontuur er ook alweer op!

Nu rest ons enkel nog het afscheid van onze Ecuadoraanse vrienden om over te bloggen...